Touwspeeltjes voor actief en interactief spel

Een touwspeeltje is een veelzijdige speelgoedkeuze: geschikt om samen mee te trekken, achteraan te jagen of alleen op te kauwen. Bij Buddyno vind je stevige touwspeeltjes, mits je enkele veiligheidstips in acht neemt.

Veelzijdig inzetbaar: trekken, apporteren en kauwen

Touwspeeltjes lenen zich voor verschillende soorten spel, en dat maakt ze zo populair:

• Trekspel: samen sjorren aan een touw is een klassieker. Het LICG noemt het flostouw zelfs expliciet als geschikt trekspeelgoed: kies een stevig speeltje van zacht materiaal dat groot genoeg is zodat jullie het allebei goed kunnen vasthouden.
  • Bekijk ook eens ons specifieke assortiment met trekspeeltjes
• Apporteren: gooi het touw weg en laat je hond het terugbrengen. Juist voor pups is dit interessant: het LICG raadt aan om een puppy te leren apporteren met een flostouw of pluche speeltje in plaats van een bal, omdat een stuiterende bal jonge gewrichten te zwaar belast.
• Kauwen: de gevlochten structuur maakt een touw aantrekkelijk om op te knagen. Tijdens het kauwen werken de strengen bovendien als een soort floss langs de tanden, wat kan helpen tandplak te verminderen. Zie het als aanvulling op gebitsverzorging, niet als vervanging van tandenpoetsen.

Let op bij beschadigde touwen

Als een hond  losse draden van een touw aftrekt en inslikt, kan dat gevaarlijke verstoppingen in de darmen veroorzaken. Daarom:

• Controleer het touw regelmatig op rafels en losse draden. Een enkele losgekomen draad kun je wegknippen; is het touw echt beschadigd, vervang het dan.
• Blijf bij je hond terwijl hij met een touwspeeltje speelt, zeker als hij speelgoed graag kapot trekt of veel inslikt. Voor echte 'slopers' die alles doorbijten en opeten is een flostouw minder geschikt.
• Berg het touw na het spelen op. Zo blijft het speciaal én voorkom je dat je hond er onbeheerd draden vanaf knaagt.

Tip: doe geen wilde trek- of gooispelletjes op een gladde vloer zoals laminaat (slecht voor de gewrichten), en speel niet druk binnen twee uur na of één uur vóór het eten in verband met het risico op maagtorsie.